TemG Fiction

Title:Stylisha G

Fandom: Bigbang [Temp x GD]

Author:Bapeboy

ฮ่าๆๆๆๆหายไปนานเลยคิดถึงเพื่อนๆบ้านเอกทีนจัง*กอด*

สงสารบ้านตัวเองมากๆๆ ซกมกสุดๆไปเลย ขอมาอัพฟิกหน่อยนิดนึงอ่านะ

รับทุกคำติชมเหมือนเดิมจ้าาาาาา

 "ที่รัก ที่รักครับ"

ร่างสูงประทับริมฝีปากเน้นๆลงไปบนหน้าผากของคนที่หลับอุตุอยู่บนโซฟา

จียงสะดุ้งตื่นขึ้นมาก่อนจะค้อนร่างสูงไปเบาๆ

"อะไรของนาย เดี๋ยวคนก็มาเห็นเข้าหรอก"

"ใครจะมาเห็นครับนี่มันห้องแต่งตัวของผมนะ"

"แล้วที่ประตูนี่ล่ะ"ยองเบเอ่ยพลางยิ้มให้กับทั้งสองคนก่อนเข้ามานั่งข้างๆจียง

"ไอ่เบ้ ตลอดเลยนะ"

"พวกเมิงเนี่ยสวีทกันไม่อายใครเลยนะ"

"เทมป์มันไม่อายแต่กุอาย"

"อายทำไมครับ ก็เรารักกันนี่นา"

"งั้นไปจูบกันบทเวทีคอนเสิร์ตนายเลยดีมั๊ยล่ะ คราวนี้จะได้ไม่ต้อง

คอยระแวงว่าใครจะมาเห็น" จียงพูดประชด

"คนที่ระแวงมันนายต่างหากล่ะ"

"นายเป็นขวัญใจประชาชนนะ จะทำอะไรลุ่มล่ามได้ไงกันล่ะ"

"นั่นสิ ฉันไม่ตามแก้ข่าวให้นะครับเฟ้ยยย"ยองเบเอ่ยเสริม

"รีบเปลี่ยนชุดสิ ถึงคิวเพลงต่อไปแล้ว"

จียงรีบหาเสื้อผ้ามาเปลี่ยนให้ก่อนที่ซึงฮยอนจะรีบกลับขึ้นไปบนเวที

"เทมป์นี่มันใส่อะไรก็ดูดีไปหมดจริงว่ะ ว่ามั๊ยคุณสไตล์ลิส"

ยองเบตบไหล่เพื่อนไปสองที

"สไตล์ลิสมันเลือกเสื้อผ้าเก่งต่างหากล่ะ"

"แต่ละคน ไม่แพ้กันเลย เดี๋ยวฉันไปดูข้างเวทีก่อนนะ"

ว่าแล้วคุณผู้จัดการก็รีบตามนักร้องคนดังออกไป

...............

ผมเป็นสไตล์ลิสของ เชวซึงฮยอน นักร้องชายที่กำลังโด่งดังที่สุดในเกาหลีในขณะนี้

และแน่นอนเค้าไม่ได้ดังแค่ในเกาหลีหรอกนะ เค้าดังมากในหลายๆๆประเทศในเอเชีย

และจุดเด่นที่เป็นที่ต้องตาของเค้า

ก็คงจะหนีไม่พ้นหน้าตาที่สะกดใจ

และเสียงที่ไม่เหมือนใครของเค้า

แต่อีกปัจจัยที่ขาดไม่ได้นั่นก็คือ การแต่งตัวที่มีสไตล์ของเค้า

ล้วนแต่เป็นฝีมือของผมล่ะ

แน่นอนเราไปไหนมาไหนด้วยกันได้อย่างเปิดเผย

แต่ในฐานะสไตล์ลิสกับศิลปินเท่านั้นนะ

ก็เลยไม่เป็นที่สงสัยจากคนภายนอก

หากเจอเราไปไหนด้วยกันบ่อยๆ

เดินช้อป กินข้าว รึว่าไปเที่ยวในสถานที่ต่างๆ

เนียนมั๊ยล่ะ

"จียง เสร็จรึยังครับ"ซึงฮยอนยื่นหน้าเข้ามาในห้องแต่งตัว

ที่จียงกำลังเก็บข้าวของใส่กระเป๋าแบรนด์ดังโลโก้อักษรแอลกับวีซ้อนกัน

"จะเสร็จแล้ว"

"ฉันช่วยนะ"

"ไม่เป็นไรน่า นี่มันหน้าที่ของฉัน"

"ใครบอก หน้าที่ของจียงคือยิ้มให้กับฉันก็พอแล้ว"

"ว่าไปนั่น ถ้าหน้าที่ของฉันมีแค่นั้นจริงงั้นฉันจะไม่ทำอะไรแล้ว

จะนั่งยิ้มอย่างเดียว"

"ไม่นะๆๆๆ ถ้านายนั่งยิ้มอย่างเดียว ฉันก็ละลายลงไปกอง

ไม่เป็นอันทำอะไรพอดี"

"หึๆ ซึงฮยอน"จียงเรียกชื่อคนร่างสูงที่ยืนอยู่ตรงหน้าให้หันมาสบตา

"ครับ"ร่างสูงยิ้มให้บางๆ

"นายเหนื่อยมั๊ย"

"ไม่เหนื่อยเลย บอกแล้วไงว่าเห็นหน้านายฉันก็หายเหนื่อยแล้ว"

"จริงจังนะ เหนื่อยมั๊ยที่คบกันคนอย่างฉัน"

"อย่ามาดร่ามาน่า คบกับนายมีความสุขจะตาย ไม่เห็นต้องเหนื่อยเลย

มีใครว่าอะไรที่รักเหรอ"ร่างสูงเอาหน้าผากชนหน้าผากร่างบางเบาๆ

จ้องตาและพูดใกล้ๆกันจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ

"เปล่า ฉันแค่ถามเฉยๆ"

"อย่าพูดจาแบบนี้อีกเข้าใจมั๊ย ฉันไม่อยากได้ยินเลย

มันเหมือนว่านายกำลังไม่มั่นใจในตัวฉัน"

"ฉันไม่มั่นใจในตัวเองมากกว่า"

"หืมม์"

"ไม่ค่อยมั่นใจในตัวเองเลย ไม่มั่นใจว่า

จะห้ามใจยังไงไม่ให้หลงคนอย่างนาย"

พูดแบบนี้โป้เขินเลยยยยยย

"พูดแบบนี้ต้องเคลียร์นะ"

ว่าแล้วก็ฉวยโอกาสจุ๊บเบาๆลงไปบนเรียวปากนุ่ม

"ไม่นะโป้ นี่มันห้องแต่งตัว เดี๋ยวมีคนมาเห็นเข้า"

"ไม่มีใครมาเห็นหรอกน่า นอกซะจากยองเบ"

"ก็นั่นแหละน่า"

"ไม่เห็นจะแคร์เลย มันเห็นจนเบื่อแล้วมั้ง"

เอาอีกที ที่เดิม จุ๊บลงไปอีกที 

ก็ปากคนตรงหน้ามันน่าจูบนี่นา ใครจะเถียงยกมือซิ

"เทมป์"จียงพยายามผละตัวออกจากร่างใหญ่ที่ทำตัวลุ่มล่าม

"ไปต่อกันที่ห้องนะ"

"ไม่นะ วันนี้นายเหนื่อยมามากแล้ว"

"ฉันยังไหวน่า"

"ไม่นะ"

"นายสัญญาแล้วนะว่าถ้าจบคอนเสิร์ตนี้ นายจะยอมฉันทุกอย่าง"

จียงเอียงหน้าหนีอายๆ ไปเผลอสัญญากับมันไว้อ่าดิ

ว่าถ้าเลิกดื่มซักหนึ่งเดือนก่อนขึ้นคอนเสิร์ต

และคอนเสิร์ตผ่านพ้นไปด้วยดี เราจะยอม ยอม...ยอมเป็นเมียมัน(555)

ตอนนี้เลยได้แต่อ้ำอึ้ง

เอาไงดี อุตส่าเล่นตัวมาตั้งปีๆ

"กลับบ้านกันเถอะ เก็บของเสร็จยัง"ยองเบตะโกนเข้ามาตาม

ก่อนที่เทมป์จะรีบหยิบกระเป๋าใบหรูนั่น และคว้าแขนเล็กให้เดินตามออกไป

จียงรีบกระตุกแขนตัวเองออกจากมือใหญ่ทันทีที่เห็นว่ามีคนอื่นยังคงไม่กลับ

เป็นอย่างนี้อยู่ทุกครั้งสิน่า ทั้งที่เทมป์บอกว่า ไม่เห็นต้องแคร์เลย

ฉันเองก็ไม่อยากแคร์หรอกนะ แต่เพราะทำเพื่อนายต่างหากล่ะ

นายเป็นคนของสังคมนะ อย่าลืมสิ

หลังจากนั้นเราก็ไปกินข้าวกัน รวมทั้งยองเบด้วย

ทำงานมาเหนื่อยๆได้กินอะไรร้อนๆก็รู้สึกมีพลังขึ้นมาทันทีเลย

"กินเยอะนะ"ซึงฮยอนตักอาหารใส่จานให้จียงไม่ยั้งมือ

"พอๆๆๆๆแล้ว เยอะเกิน"

"กินเยอะๆๆๆ"

"นายนั่นแหละ เหนื่อยมาทั้งวัน กินเยอะๆ"

"ไม่เอาอ่ะ ฉันเห็นนายกินก็อิ่มแล้วอ่ะ"

"อ้วกกกกก"ยองเบที่นั่งเงียบอยู่นานเอ่ย

ขึ้น

"ฮ่าๆๆๆ"จียงหัวเราะออกมาอย่างพอใจ

"ไอ่เบ้ กุขอซักเรื่อง"เบ้โดนกอริลล่าดุนิดนึง

"แม่งเลี่ยนชะมัด"

"แน่นอน คนไม่มีคู่อย่างนายไม่รู้หรอกว่าการแซวคนที่เรารักเนี่ย

มันมีความสุขแค่ไหน"

"ชิท"ยองเบเงียบกินข้าวต่อไป ไม่อยากสนใจคนขี้อวด

จียงนั่งมองคนที่ขึ้นชื่อว่าคนรักกินข้าว ก่อนจะยิ้มบางๆออกมา

...............

"วันนี้ทำได้ดีมากเลยนะ"จียงเอ่ยชมซึงฮยอนเมื่อกลับเข้ามาถึงห้อง

"ทำดีแล้วมีรางวัลให้รึเปล่าครับ"

"เอิ่มมม อยากได้อะไรอ่ะ"

"นายก็รู้ว่าอะไรที่ฉันอยากได้มากที่สุด"ซึงฮยอนส่งสายตาหวาน

พลางเดินเข้าไปกอดเอวบางไว้หลวมๆ

ก้มลงไปเอาหน้าผากชนกันและจ้องตาหวานเชื่อม

จียงหน้าแดงขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด ชอบนักล่ะเวลาที่ซึงฮยอนทำแบบนี้

มันรู้สึกถึงความรักที่เค้ามีให้อย่างมากมาย

"ฉันรู้ว่านายอยากได้อะไร แต่ฉันยังไม่พร้อม"

"ลองดูก่อนก็ได้"

"อืมมม ก็ได้"

ซึงฮยอนประทับจูบเบาๆลงบนเรียวปากสีสดนั่น

ใจเย็นกว่าทุกครั้ง พอได้รับอนุญาติก็กลับรู้สึกเกรงใจกว่าเวลาฉวยโอกาสซะอีก

"เขินเหรอ"

"ป๊าววว"

"ทำไมต้องก้มหน้าอยู่ได้ ฉันจูบนายไม่ถนัดเลย"

"ตื่นเต้นมากกว่า"

"ใจเย็นๆน่า ฉันเข้าใจ"

"ทำไมถึงอยากมีอะไรกับฉันนัก"

"ก็แค่กลัว"

"กลัวอะไร"

"กลัวว่านายจะเปลี่ยนใจไปรักคนอื่น"

"ฉันก็กลัวเหมือนกัน กลัวว่าซักวันนายจะเบื่อ"

"ไม่มีวัน"ซึงฮยอนตอบออกมาอย่างไม่ต้องคิด

แค่ทุกวันนี้ก็รักจียงจนจะโงหัวไม่ขึ้นอยู่แล้ว

ไม่เคยคิดเลยนะ ไม่เคยคิดแม้แต่จะชายตามองคนอื่นเลย

"ความเสี่ยงมันมีสูงนี่นา นายสามารถเลือกได้อีก ได้ดีกว่าที่จะเลือกฉันไปตลอด"

"ไม่เอาน่า ใครจะดีกว่านายแล้วจะทำไม ฉันไม่ได้ต้องการคนพวกนั้นซักหน่อย

ฉันต้องการนาย"

ฮ่าๆๆๆๆจียงถูกใจใช่มั๊ยล่ะ

"ฉันควรดีใจใช่มั๊ยเนี่ย"

"ใช่น่ะสิ นี่ฉันเป็นถึงซุปเปอร์สตาร์เลยนะ

หน้าตาก็ดี เสียงก็เท่ แต่งตัวก็มีสไตล์ นายคบกับฉันแล้วอับอายมากรึไง"

"ฉันไม่ได้อายนะ ฉันแค่กลัวว่านายจะเสียชื่อเสียงมากกว่าถ้ามีคนรู้เข้า"

"ฉันไม่เห็นจะแคร์เลย ใครรับไม่ได้ก็ไม่ต้องมาชอบ ไม่ต้องมาสนับสนุนฉันสิ"

"บ้ากันไปใหญ่แล้ว นายนี่มันไม่เข้าใจอะไรจริงๆเลย"

"ถึงฉันจะไม่เข้าใจอย่างอื่น แต่ฉันอยากเข้าใจนายนะ

อยากเข้าถึงให้มากกว่านี้ด้วย"

มือเนี่ยไม่อยู่นิ่งเลยนะ มันเลื่อนไปมาใต้เสื้อผ้าเนื้อบางนั่นอยู่ไม่หยุด

"เอาล่ะ นายพาฉันนอกเรื่องมานานแล้วนะ"

"ใครนอกเรื่อง"

"ชู่ว์" ซึงฮยอนยกนิ้วขึ้นป้องปากร่างบางตรงหน้า "ฉันจะจริงจังแล้ว หัวใจเต้นแรงมั๊ย"

มือใหญ่เลื่อนมือไปหยุดตรงที่หัวใจของจียง

ก่อนจะเชยไปสะกิดยอดอกของคนตัวเล็กเบาๆ เรียกความเสียวขึ้นมาได้ไม่น้อย

"หืมมม์ "จียงตกใจเล็กน้อย ให้ตายสิ เสียวเป็นบ้าเลย

พอจะทำเข้าจริงๆแล้วมันก็ตื่นเต้นอย่างที่จียงบอกจริงๆแฮะ

รู้สึกว่าหน้ามันร้อนๆขึ้นมาเหมือนจะระเบิด

เขินเหมือนกันนะว้อยยยยยย

เรียวปากสวยประทับจูบคนตรงหน้าอย่างตั้งใจ

ไม่ใช่ครั้งแรกที่จูบกัน แต่อาจจะเป็นครั้งแรกที่จะเกินเลยมากกว่าจูบ

ใจเต้นไม่เป็นจังหวะเลยแฮะ มันเร่าร้อนไปหมด

ยิ่งมือไม้ของคนตัวใหญ่กว่าลุกล้ำเข้ามา ลูบไล้ไปตามเรือนร่างเล็กนั่น

ยิ่งเรียกอารมณ์ให้พุ่งกระฉูดไปไม่มีที่สิ้นสุด

เสื้อตัวบางของจียงถูกถอดออกไปตั้งแต่เมื่อไหร่แทบจะไม่รู้ตัว

และมือเล็กนั่นก็ยกขึ้นเกาะคอซึงฮยอนไว้แน่น

ทุกอย่างกำลังไปได้สวยเลย แต่...

((((( *0*0*)))))

โทรศัพท์ที่ไหนเนี่ย คร๊ายยยยยใครโทรเข้ามาตอนนี้กันนะ

เสียสมาธิหมด

จียงพยายามผละริมฝีปากของเค้าออกมาเพื่อจะไปรับโทรศัพท์

แต่ร่างสูงยอมซะที่ไหนล่ะ 

ซึงฮยอนพยายามจูบรั้งริมฝีปากนั่นไว้อย่างสุดความสามารถ

จะไปสนใจโทรศัพท์นั่นทำไมกันล่ะ จียงที่รัก

จียงกระเส่าเบาๆ หายใจถี่ เมื่อหลุดออกมาจากปากซนๆของซึงฮยอน

"สวัสดีฮะนูน่า"

/จียง พอดีพรุ่งนี้พี่จะฝากของกับเพื่อนพี่ไปให้น่ะจ๊ะจียงจะสั่งอะไร

เพิ่มรึเปล่า/

"ฝากมาได้เลยฮะ ถ้าขาดเหลืออะไรเดี๋ยวผมบินไปซื้อเอง"

/โอเค พี่งั้นไม่กวนแล้วนะจ๊ะ บ๊าบบาย/

จียงกดวางสายก่อนจะทำเนียนเดินไปหยิบผ้าขนหนูทำท่าจะเดินหายเข้าไปในห้องน้ำ

"เดี๋ยว...จะไปไหนครับ"

"อาบน้ำไง"หน้าตาทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น อิอิ

"งั้นถอดส่วนที่เหลือให้นะ" ตอนนี้เหลือแค่เสื้อผ้าท่อนล่างเท่านั้น 

"ไม่ต้องๆ "

"ให้ถอดให้เถอะน่า"ซึงฮยอนอารมณ์อยากแกล้ง

"ไม่ต้องถอดเหรอ แค่ถอดท่อนบนแบบนี้นายก็หวั่นไหวมากพอแล้ว"

"เอ๊ะๆๆๆพูดจาแบบนี้ ยั่วกันรึเปล่านะ"

"เปล่ายั่วนะ"จียงแอบอมยิ้มพอใจ

"ผมเป็นมนุษย์นะครับ มีอารมณ์รัก โลถ โกรธ หลงนะ

มายั่วกันแบบนี้ คิดว่าจะทนไหวเหรอ"

"ทนไม่ไหวก็ไม่ต้องทนสิ" นั่นเชิญชวนได้อีกนะ

"ทนไม่ไหวมานานและครับ คนสวย แต่ไม่เป็นไรหรอก

ในเมื่อจียงไม่เต็มใจฉันก็จะไม่ยุ่งอีก เราห่างกันซักพักเถอะนะ"

อ้าวเป็นงั้นไป ไอ้หมีเทมป์ กล้าพูดขนาดนี่เชียวเหรอ

ซึงฮยอนทำท่างอนๆเดินไปนั่งที่โซฟา

จียงเดินตามเข้าไปใกล้ด้วยความรู้สึกผิด

"ซึงฮยอน"

"........."

"นายงอนฉันเหรอ"

"........" เงียบ

จียงนั่งลงข้างๆร่างสูงที่นั่งทำหน้าบึ้งตึงก่อนจะเอนหัวซบลงบนอกกว้าง

แขนเล็กโอบกระชัดกอดร่างสูงตรงหน้าไว้แน่น

"งอนเหรอฮะ"พูดเพราะเชียว เมื่อก่อนเคยมีหางเสียงด้วยที่ไหนล่ะ

บทจะอ้อนเนี่ยทำได้ทุกอย่างจริงๆ

"เปล่า"

"เค้ายอมแล้ว ยอมซึงฮยอนคนเดียวนะ"

"ยังดีไม่พอ"

จียงยกตัวเองขึ้นมานั่งตักร่างสูงอย่างเขินๆ ง่าต้องทำถึงขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย

มือเล็กวนๆอยู่แถวๆกระดุมเสื้อของร่างสูงแล้วค่อยๆปลดมันออกทีละเม็ด

ซึงฮยอนแอบลอบยิ้มอย่างพอใจ

ไม่ได้งอนจริงๆหรอก แค่อยากแกล้งง่ะ

"พอได้แล้ว ยั่วไม่เก่งเท่านั่งนิ่งๆเลยซักนิด

จียงน่ะ ไม่ต้องทำอะไรแบบนี้ ฉันก็หวั่นไหวจนหัวใจแทบหยุดเต้นแล้ว"

จียงเขินจนหน้าแดงแทบระเบิด

นายแกล้งฉันเหรอ ไอ่หมี

"ไม่เป็นไรนะ จียงไม่พร้อม ฉันก็ไม่เร่งรัดหรอก

เอาไว้ต้องการเมื่อไหร่ ก็มาสะกิดแล้วกันนะ"

จียงยิ้มออกมาอายๆ พอใจกับคำพูดของคนตรงหน้า

"รักจียงมากนะ"

"รักซึงฮยอนมากเหมือนกัน"

จียงก้มลงจูบซึงฮยอนเบาๆ

แต่ให้ความหมายได้ดีกว่าจูบแบบเร่าร้อนครั้งไหนๆซะอีก

...........................

TBC

ปล. ล่าสุดเมื่อวันที่ 27 เป็นวันเกิดเจ้าของบลอค

อยากบอกเพื่อนๆๆๆที่น่ารักทุกคนที่มาอวยพรให้ผ่านเฟสบุค

SMS และอยู่ด้วยในวันเกิด ว่าขอบคุณมากๆๆๆๆๆๆ

 "ของขวัญที่ดีที่สุดก็คือการมีเพื่อนที่ดีที่สุดอย่างพวกคุณไงล่ะ"

ขอบคุณมากนะคะ อิอิ